Δημοτικά Καρυώτικα Τραγούδια
Στην Καρυά τα Δημοτικά Τραγούδια τα τραγουδούσαν χωρίς μουσικά όργανα. ?ρχιζε ο πρώτος του χορού το στίχο και μετά το επαναλάμβαναν όλοι. Ο χορός γινόταν σε διπλό κύκλο, στον εσωτερικό κύκλο χόρευαν οι γυναίκες και στον εξωτερικό οι άνδρες. Οι κορυφαίοι του χορού ήταν πάντα στενοί συγγενείς. Το θέμα το τραγουδιών αντλούνταν από τον έρωτα αλλά και από την καθημερινότητα.
Ακολουθούν τρία τοπικά δημοτικά τραγούδια, όπως τραγουδήθηκαν από Θεανώ Τσιρώνη που απεβίωσε το 1983 σε ηλικία 100 ετών.
Ο ’γουρος
''’γουρος από την Καρυά, κι κόρη για παντρειά
πάισαν και ανταμώσανε, μεσ' το δαφνοπόταμο
πέρασέμι άγουρε, να σε δώσω φίλημα φίλημα κι αγκάλιασμα.
Σαν το έπε φίλημα, φίλημα κι αγκάλιασμα σαν αϊτός την έπαιρνε, πέρα την επέταγε
. άιντε - άιντε άγουρε, μεσ' της μάνας μ' την αυλή να σι δώσω φίλημα, φίλημα κι αγκάλιασμα
σαν αετός την έπαιρνε πέρα την επέταγε έβγα μάνα μ' για να δεις ,
άγουρο που σίφερα δώστου άχυρου να φάει , κι ένα δέμα κλήματα
να τσακίστ' τα δόντια του, κι τα ζουγκράκια του''
Ατύχημα της Λυγερής
''Δευτέρα μέρα κίνησε να πάει για ΄σημόχωμα να πάει για ασημόχωμα να φέρει το ασπρόχωμα.
Με τα νύχια της το έβγαζε και με τα δαχτυλίδια της
και πεφτ' η ασημόγουρνα κι πλάκουσε τη λυγερή. Ψηλή φωνίτσα έβγαλε
Βουνά μου χαμηλώσιτε, δέντρα παραμερίστε για να διαβεί να πάει στην μανίτσα μου
να βγαλ' τα ρούχα στη δροσιά, τον έρμο καμποχά μου
που τρεις φορές τον φόρεσα και την Πασχαλιά και στου αδερφού μου τη χαρά.''
Για την ιστορία: στην Καρυά τα περασμένα χρόνια οι γυναίκες άλειφαν το δάπεδο του σπιτιού με κοκκινόχωμα που το έπαιρναν από το «Πλάι» στα δυτικά του χωριού και τους τοίχους με ασπρόχωμα αντί για ασβέστη, που το έβγαζαν από ειδική τοποθεσία ανατολικά του χωριού. Αλλά επειδή δεν έπαιρναν μέτρα ασφαλείας, έπεφταν οι στοές και καταπλάκωναν τις γυναίκες. Σε ένα από τα πολλά ατυχήματα θύμα ήταν και η λυγερή της Καρυάς προς τιμή της οποίας και οι ντόπιοι συνθέσανε το παραπάνω τραγούδι.
Μαλάμω
''Σαν πας Μαλάμω μ' για νερό, κι εγώ στη βρύση καρτερώ
να σου τσακίσω το σταμνί, να πας στη μάνα σ' αδειανή.
Κι αν σε ρωτήξ' η μάνα σου, Μαλάμωμ' που είναι το σταμνί;
Μάνα μου παραπάτησα και το σταμνί μου τσάκισα
Δεν είναι παραπάτημα, μον' είναι παραστράτημα είνι απ' ανδρός αγκάλιασμα''
Τα δημοτικά Τραγούδια έχουν δανειστεί από το περιοδικό ΚαΡυά ΟΛΥΜΠΟΥ, του ΜΕΣΚ «Ο ΖΕΥΣ»
Καρυά
Καρυά μου όμορφο χωριό
στον Όλυμπο επάνω
σαν πιω το κρύο σου νερό
θαρρώ δεν θα πεθάνω
Αχ Καρυά μου χωριουδάκι
σου `χω κάνει τραγουδάκι
Τον Αύγουστο στις εικοστρείς
κάνεις το πανηγύρι
κόσμος πολύς μαζεύεται
να πιει ένα ποτήρι
Στης Καρυάς το πανηγύρι
παίρνει δίνει το ποτήρι
Χορεύουνε με όρεξη
ανάβουνε τα κέφια
μες την πλατεία αντιλαλούν
βιολιά κλαρίνα ντέφια
Όλο το χωριό γλεντάει
πίκρες και καημούς ξεχνάει
Και του χωριού οι ομορφιές
χορεύουνε με χάρη
νυφοδιαλέγει στα κρυφά
το κάθε παληκάρι
Κι έπειτα από λίγες μέρες
φανερά αλλάζουν βέρες
Νιος
Μια συντροφιά με πρόσταξε να πω ένα τραγούδι
Και τι τραγούδι να τους πω να τους καλοκαρδήσω;
Δεν ήμουν νιος καμιά φορά, δεν ήμουν παληκάρι,
Που γκεζερνούσα στα βουνά και στις ψηλές ραχούλες;
Και τώρα ο μαύρος γέρασα
Τα ποδαράκια με πονούν και το κορμί με σφάζει
Δημοτικά Τραγούδια της Κρυόβρυσης
Κρυόβρυση
Ποιος είδε πράσινο δεντρί μαυροματούσα και ξανθή
Μωρέ να χει γαλάζια φύλλα, μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια
Και στην κορφή μαλάματα κορίτσια με τα κλάματα
Ωρέ στη ρίζα κρύα βρύση, ποιος την κάνει αυτή την κρίση
Κι απόσκυψα να πιω νερό, μα τα? άστρο και τον ουρανό
Ωρέ να πιω και να γεμίσω στην καρδιά μ? να φχαριστήσω
Μου πεσε το μαντίλι μου, καημόν που ?χει το χείλι μου.
Κορίτσια το κεντούσανε κεράδες τραγουδούσανε.
Κρυόβρυση
Κάτου στα δασιά τα Πλατάνια, στην Κρυάβρυση
Νεραντζούλα μ, στην Κρυάβρυση
Κάθουνταν δυο παλικάρια και μια λυγερή
Κάθουνταν και τρώγαν και πίναν και συζήταγαν,
Νεραντζούλαμ, και συζήταγαν
-Τι είσι τέτοια μαύρη, τέτοια μελανή, Νεραντζούλα μ, τέτοια μελανή:
μήνας ίσκιος σε πατάει μήνα φάνταγμα:
-Ούδε ίσκιος με πατάει ούδε φάνταγμα
Με πατάει ο Γιαννάκης, το Ζιακόπουλο
Νερατζούλα μ, το Ζιακόπουλο
